9 Ocak 2018 Salı

Ulan İstanbul!

Daha önce kaybetmiş olanlar,
Şeref-i malübiyetlerini kutlarlar çoğu zaman.
İki yalnız aynı yalnızlıkta buluşur.
Kaybetmek en çok sevdalıya yakışır,
Çünkü sadece sahip olanlar kaybedebilir.
Kaybetsen bile, bir sevdaya sahip olmak kazanmaktır.
Umudu kaybetmek gözlerdeki ışıktan başlar,
Bazı renkleri bir daha asla göremezsin.
Kendini kaybettiğinde yaşar gibi yapmaktan,
Özlemez gibi yapmaktan,
İyiymiş gibi yapmaktan,
Nefes alıp onu da içinde tutmaktan boğulursun.
İstanbul hepsi senin yüzünden!
Ulan İstanbul! Yine bütün kabahati sana yıktık ama ne yapalım?
Senden başka hiçbir şehirde kaybetmenin bahanesi yok.
Hep denedik, hep yenildik.
Olsun be!
Yine deneyeceğiz, daha iyi yenileceğiz.

Ulan İstanbul ~14. Bölüm'den

6 Ağustos 2015 Perşembe

Düşüngü

Hepsinin gelmesini bekleme;
Bir kişi gelmeyecek.

Sen alışmayasın diye,
Korkmayasın diye,
Düşünesin diye..

Kendine yetmen için..
Herkesin kendinden kaçacağı yerlerde
Sen kaçmayasın diye.

Gelenler gitmeyecekmiş gibi..
Doğumlarda ölümlerde
Duyasın diye.

Bildiğini bildirmek için
Bilmeme'yi öğrenmelisin.
Tam kalasın diye

Hepsinin gelmesini bekleme,
Sen var olasın diye.
Bir kişi gelmeyecek,
Sen, bir olasın diye.

Özdemir Asaf

5 Ağustos 2015 Çarşamba

Önceleyin

Önce bir ellerin vardı yalnızlığımla benim aramda
Sonra kapılar birden açılıverdi ardına kadar
Şarabın yanı sıra felekte bir Cumartesi
Gözlerin, onun ardından yüzün, dudakların
Sonra her şey çıkıp geldi

Yeni çizilmiş gözlerinle namuslu, gerçek
Bir korkusuzluk aldı yürüdü çevremizde
Sen çıkardın utancını duvara astın
Ben aldım masanın üstüne koydum kuralları
Her şey işte böyle oldu önce

Cemal Süreyya
1 Nisan 1955