30 Temmuz 2012 Pazartesi

Sonnet #21

So is it not with me as with that Muse,
Stirr'd by a painted beauty to his verse;
Who heaven itself for ornament doth use,
And every fair with his fair doth rehearse,
Making a couplement of proud compare
With sun and moon, with earth and sea's rich gems,
With April's first born flowers, and all things rare
That heaven's air in this huge rondure hems.
O, let me, true in love, but truly write,
And believe me, my love is as fair
As ant mother' child, thought not so bright
As those gold candles fix'd in heaven's air.
      Let them say more that like oh hearsay well:
      I will not praise that purpose not to sell.


Sone 21

Ben, başka bir ozanım. Öbür manzumeciler
Boyalı güzel görür, kalemi alır ele,
Göğü tutup onunla yazdıklarını süsler,
Her güzeli benzetir kendindeki güzele.
Hem de ne şatafatlı teşbihler, çifter çifter:
Güneşle ay; toprağın, denizin cevherleri,
Nisan tomurcukları, nice bulunmaz şeyler,
Yeryüzünü kuşatan o cennet çemberleri.
Ben, gerçeği yazarım, benim sevgim gerçek ya:
İnan olsun, sevgilim, güzellerin güzeli,
Ana yavrusu gibi, pek parlak olmasa da,
Gökyüzünde yanan o altın kandil misali.
       Onların boş lafları olamaz benim işim: 
       Satacak değilim ki, niçin övecekmişim.


William Shakespeare