10 Ekim 2012 Çarşamba

Sen nereden bileceksin?

Kızgın da olsam sana, her gece sana sarılıp uyuduğumu sen nereden bileceksin ki? Sen hiç dargın olsan da aramadın ki beni. Hiç benim gibi huzursuz uyumadın, içinde bir sıkıntıyla uyanmadın ki. Gün boyu göğüsünü sıkıştıran bir ağrıyla yaşamadın, yaşamak zorunda kalmadın, elin telefondan hiç dönmedi ki. Ben her telefonu, her mesajı senden bekledim. Sen hiç aramadın ki, nereden bileceksin beklendiğini. Unutmaya çalıştım, çalışıyorum başarısızca. Geçmiyorum evinin önünden, gezmiyorum sevdiğimiz yerlerde, oturduğumuz parklarda. Ama sen nerden bileceksin ki, bir kere camından beni görmek umuduyla bakmadın ki, beklemedin ki beni gezdiğimiz sokaklarda.

Umudumdun sen benim. Ben hiç sevilmemişken geldin sevdin. Gelişine sevindiğim kadar sevinmemiştim hiçbir şeye. Umursamadığını söylediğinde bir tokat atmadığım için önem vermediğimi sandın, ama sen benim kalbimi tuza çevirsende o tokadı atamayacak kadar sevdiğimi göremedin. Göremezsin, hiç benim sana baktığım gibi bakmadın ki bana. Görsen, kırmaya korkardın zaten, bile bile böyle hoyrat davranmazdın. Benim gibi olurdun. Nasıl senin için bir ben vardımsa, benim için de bir sen olduğunu görürdün. Asla böyle kayıtsız kalmazdın.

Gücümdün benim. Sen yanımdayken, zorluklara cevap vermek daha kolaydı. Anlatmadım evet haklısın anlatmalıyım belki başımdaki derdi, ama benim yüzümden üzülmene dayanamazdım. Yanımda olup omzuma bir öpücük kondursan yeterdi dünyayı karşıma almama.Şimdi de çok düşman edindim. Yine arayan sen değilsin diye, arayanlar bin pişman oluyor ama nereden bileceksin dimi.

Hastayım ben, hem de çok. Arayıp hatırımı sorsan derdim sana kötüyüm diye. Hergün acı çekiyorum, nefes alamıyorum, yutkunamıyorum bazen. İçimde bir yer hep kanıyor soğuk soğuk ve hiç geçmeyen baş ağrılarım var. İlacım daha çok acı vermese bugün alırım, bugün arar sana ihtiyacım var derim sana.

Hayatıma hiç girmemişsin gibi yaşamaya çalışıyorum aylardır. Şarkılarımızı dinlemiyorum, aklıma geldiğinde kek pasta yapıyorum, iki küfür sallıyorum. Elimden başka bir şey de gelmiyor. Öyle bir gittin ki, ne yarışacak bir kadın, ne düzeltilmesi gereken bir hata, ne de onarılması gerekenden bir kalp var benimkinden başka. Kızamıyorum, sana kızmaya çalıştığım için kendime kızıyorum sonunda.

Oturdum sana bu satırları yazdım, uykumdan uyanıp. Aylardır bu yazıları biriktiriyorum senin için. Senden başka herkes okudu da, sen bir kere açıp bakmadın ki nereden bileceksin bu yazıların, resimlerin sana ait olduğunu.

Çok yorgunum kokunu hayal etmeye çalışmaktan. Bittim, tükendim diye her gözümü kapadığımda, yeniden açıyorum yeni ve sensiz bir güne daha. Sensizlikle savaştığım yetmiyormuş gibi benle savaşmaya çalışıyorlar. Beni yalnız bırakabilirdin ama sensiz bırakmamalıydın, bu çok ağır. Ama sen hiç bensiz kalmadın ki, nereden bileceksin?

Uslanmaz, akılsız bir romantiğim ben evet, ama kalbimi de söküp atamıyorum işte. Sen nereden bileceksin, benim kadar sevmedin ki!

Duygu Şener
10.10.2012 // 04:10

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Yorumlarınız: