29 Kasım 2012 Perşembe

Kim sevebilir bizim gibi? Arayalım

yanmış bir yüreğin eski küllerini,
benekleyerek tane tane öpüşlerimizle
diriltene kadar öksüz bir çiçeği.

Bağlanalım sevdaya, senin meyvanı özümsemiş,
gücünü ve yüzünün suretini toprağa vermiş:
Sen ve ben, sönmeyen bir ışığız,
onun ince çıtırtısız başağıyız.

Gömülmüş aşka doğru, geçip nice zamandan,
kardan, bahardan, unutuş ve sonbahardan,
yaklaşsak yeni bir elmanın ışığına,

açılmış tazelikten yeni bir yaraya,
sessizlikte yol alan eski bir aşk gibi
örtülmüş ağızlardan bir sonsuzluğa.

Pablo Neruda

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Yorumlarınız: