21 Kasım 2012 Çarşamba

Seni sevmeden önce, aşkım, ben, ben değildim;

Bocalayıp dururdum caddeler ve nesnelerde;
Adam bile sayılmazdım, adım da yoktu üstelik:
Dünya bekliyordu boşlukta.

Nice mekanlara girdim çıktım:
Ayda yer tutmuş tüneller,
ağız açmış bekleyen hangarlar,
kumda önümü kesen sorular.

Her şey boştu, ölü ve suskun,
düşmüş kenarda, çökmüş,
tarifsiz uzaktaydı her şey,

kimsem yoktu, ötekiydi herkes
dolduruncaya kadar güzü nimetlerde
güzelliğin ve sadeliğin Matilde.

Pablo Neruda

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Yorumlarınız: