15 Mayıs 2013 Çarşamba

Değer(1)...

Kaç yıl yaşayabileceğimi parmak hesabıyla bulmaya çalıştım. Rezillik! Bana kalsa bir elin beş parmağını geçmiyor. Şeytan tırnağı gibi batıyor mutluluklarım yıllarıma. Halbuki ben seni, tek bir yazıyla bile ölümsüz yapabilirdim. Ara sıra gözlerinde yanan o ateşi, kim söndürdü bilmiyorum ama ben, sırf en parlak onlar yansın diye dünyanın bütün sularıyla yok edebilirdim tüm ışıkları.

Ne garip! Gülüşüme aşık olup, yıllar içinden çıkıp gelen adam, gülüşlerimi çalıp ardına bile bakmadan çekip gidiyor. Bir daha eskisi gibi gülemiyorsun bile. Sanki kabız olmuşsun gibi bir surat ifadesi...

"Peki neden?" diye sorarsan; sevdiğim için.

Pişman değilim. İnsanların ders alıp, pişman olmamı dileyip, beklediklerini biliyorum. Çünkü onlar hiç sevememiş, sevmek, ağlamak için çok büyümüş, görmemiş, geçirmemiş, sanmış, yanılmış, mutluluklarını garantilemiş.

Halbuki ben biliyorum; bazen çok sevdiği için bile gider insan . Mutluluğa da; onu en çok hiçe sayanlar sahiptir aslında.

Ama hiç acı çekmemiş olanlar; acıdan gözünden yaş akamayan insanların yaşadıklarını küçümsüyor. Halbuki yaşanmaya değmeyen hiç bir acı yoktur ki.


Duygu Şener

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Yorumlarınız: